طی دهه­های اخیر تغییر در اقلیم و معیارهای اجتماعی در راستای برداشت بی­رویه از منابع آب زیرزمینی منجر به افت شدید سطح آب زیرزمینی و کاهش آبدهی چشمه­های کارستی شده است. چشمه­هایی که دارای حوضه آبگیر کوچک­تر هستند، یا بخشی از حوضه آبگیر آن­ها در آبرفت­ قرار دارد و یا ارتباط بیشتری بین آبخوان کارستی و آبرفتی برقرار است، چشمه­های آسیب ­پذیرتری در برابر فعالیت های انسانی هستند. برای ارزیابی این اثرات، چشمه­های کارستی نواحی مرکزی استان کرمانشاه که روند کاهش آبدهی آن­ها قابل مشاهده است بررسی شده و در نهایت چهار چشمه در منطقه که خشک شده­اند، به­صورت دقیق­تر مورد مطالعه قرار گرفته که نشان­دهنده ارتباط معناداری بین سطح آب در آبرفت­های اطراف و آبدهی چشمه است. هدف از مطالعه برآورد حداقل سطح آب زیرزمینی به­منظور حفظ آبدهی چشمه­های کارستی می­باشد. ­براساس یافته­ها اگر سطح آب زیرزمینی اطراف چشمه­های خضرالیاس به 1303 متر بالاتر از سطح دریا، یاوری به 1305 متر، نیلوفر به 1311 متر و تیران به 1340 متر و یا کمتر برسد این چشمه­ها فاقد آبدهی می­شوند و هر زمانی که به بیشتر از این سطح (MAGWL، حداقل مجاز سطح آب زیرزمینی) برسد به­صورت موقتی دارای آبدهی می­شوند. این روابط به صورت فرمول ارایه شده است، راه حفظ چشمه­ها سعی در نگه داشتن سطح آب زیرزمینی مناطق اطراف آن­ها در یک حد مشخص است. متوسط افت سالانه سطح آب زیرزمینی در محدوده میانراهان 18، کرمانشاه 41، روانسر 25 و ماهیدشت 142 سانتی­متر ثبت شده است. لذا نیاز به مدیریت و کنترل برداشت­ از آن­ها به شدت احساس می­شود.

هدف: این تحقیق با هدف بررسی تاثیر هشت هفته فعالیت جسمانی در آب بر عزت نفس مردان سالمند انجام شد.مواد و روشها: در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی انجام شد، 40 مرد سالمند 73-60 ساله بازنشستگان آموزش و پرورش خراسان رضوی بطور تصادفی و همگن به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. ارزیابی عزت نفس آزمودنی ها با استفاده از پرسشنامه مقیاس اندازه گیری عزت نفس رزنبرگ، قبل و بعد از مطالعه انجام گرفت. گروه تجربی به مدت 8 هفته برنامه طراحی شده تمرین در آب را انجام دادند.برای تجزیه و تحلیل داده های بدست آمده از پیش آزمون و پس آزمون، از آزمون های t در سطح احتمال 0.05 استفاده شد.یافته ها: میانگین سن شرکت کنندگان گروه تجربی و کنترل در این پژوهش به ترتیب 66.77±3.29 و 67.16±3.11 سال بود. بیشترین درصد (%67.4) از شرکت کنندگان بودند. و افراد مجرد، متاهل و مطلقه به ترتیب با 15.1، 6.4 و 11.1 درصد در رتبه های بعدی قرار داشتند. 27.8 درصد سالمندان شرکت کننده فاقد فرزند بودند. به طوری که تعداد معدودی از سالمندان دارای بیش از 4 فرزند بودند. میانگین تعداد فرزندان آزمودنی ها 4.77±2.29 بود. بر اساس یافته های بدست آمده، تفاوت معناداری در پیش آزمون دو گروه در نتایج تست عزت نفس مشاهده نشد (p=0.360) در صورتیکه در پس آزمون، این تفاوت معنادار بوده و آزمودنی های گروه تجربی نسبت به گروه کنترل امتیاز بهتری را کسب کردند (p=0.001). همچنین نتایج بدست آمده از آزمون t همبسته، بیانگر تفاوت معنادار بین پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی در تست عزت نفس بود (p<0.001). اما در گروه کنترل هیچ تفاوت معناداری بین پیش آزمون و پس آزمون نمرات تست عزت نفس مشاهده نشد (p=0.083).نتیجه گیری: از آنجایی که عزت نفس به عنوان یکی از اساسی ترین نیازهای روحی-روانی افراد سالمند مطرح می باشد، و نتایج، نقش فعالیت جسمانی در آب را در بهبود عزت نفس مردان سالمند، تایید می کند. لذا انجام این گونه فعالیت ها در آب به عنوان یک محیط امن و بی خطر برای ارتقا سلامت سالمندان توصیه می شود.

تحقیق حاضر با هدف شناخت خودپنداشت جسمانی، شاخص توده بدنی و سطح فعالیت جسمانی در دانشجویان انجام شد. 221 دانشجوی 18 تا 26 ساله (111 دختر، 110 پسر) به شیوه تصادفی طبقه بندی شده، انتخاب و بر مبنای سطح فعالیت جسمانی شان به دو گروه تقسیم شدند. شرکت کنندگان پرسشنامه خودتوصیفی جسمانی (مارش، 1996) را تکمیل کردند.نتایج نشان دادند که (1) بین دختران و پسران در خودپنداشت جسمانی کلی و شاخص توده بدنی تفاوت معنادار وجود دارد، (2) بین زیرمقیاس های فعالیت جسمانی، صلاحیت ورزشی، ظاهر بدن، قدرت بدنی و استقامت بدنی در دو جنس و در همه زیرمقیاس ها بین گروه فعال و غیرفعال تفاوت معنادار وجود دارد و (3) زیرمقیاس های خودپنداشت جسمانی (سلامت، فعالیت جسمانی، چربی بدن، استقامت بدنی و حرمت خود)، شاخص توده بدنی و جنس، میزان فعالیت جسمانی را پیش بینی می کنند. به نظر می رسد پرداختن دانشجویان به فعالیت جسمانی، علاوه بر آثار جسمانی و فیزیولوژیکی، دارای تاثیرات روانی مانند افزایش خودپنداشت جسمانی، است.

مقدمه: مولتیپل اسکلروزیس یا ام اس یک بیماری مزمن و ناتوان کننده سیستم عصبی است که میلین سیستم اعصاب مرکزی ( مغز و نخاع) را تخریب می کند. شایع ترین عوارض این بیماری خستگی، گرفتگی عضلات، لرزش، دوبینی، عدم تعادل و اختلال در راه رفتن می باشد.هدف: بررسی اثر یک برنامه تمرینی به مدت 8 هفته در داخل آب بر بهبود مقیاس ناتوانی جسمانی (EDSS) بیماران ام اس می باشد.مواد و روش ها: نوع تحقیق کاربردی و روش تحقیق نیمه تجریی است، لذا از میان 100 نفر بیمار ام اس زن، 25 نفر به عنوان نمونه با درجه بیماری 1 تا 4 میانگین مدت بیماری 4±1 سال و دامنه سنی 20 تا 50 سال انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی 15 نفر و کنترل 10 نفر تقسیم شدند. برنامه تمرینی برای گروه تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه با شدت 50-40 درصد حداکثر ضربان قلب اعمال شد. مقیاس ناتوانی جسمانی (EDSS) بیماران به وسیله پرسش نامه EDSS کروتز که در قبل و بعد از تمرین اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها به وسیله آمار توصیفی و تی همبسته انجام شد.نتایج: بین نمرات EDSS پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی تفاوت معنی داری مشاهده شد (0.001=P). بین نمرات EDSS پیش آزمون و پس آزمون گروه گواه تفاوت معنی داری در سطح خطای آلفا 5 درصد مشاهده نشد (0.279=P). انجام فعالیت های هوازی در آب به طور معنی داری باعث کاهش EDSS در گروه تجربی شد و به طور متوسط 0.5 درجه میانگین نمره EDSS را در بیماران MS کاهش داد.نتیجه گیری: اجرای تمرینات هوازی منتخب در آب باعث بهبود EDSS بیماران ام اس می شود. با توجه به این نتایج، متخصصان مربوطه می توانند از این تمرینات به عنوان یک درمان مکمل در کنار درمان های دارویی برای بیماران ام اس استفاده کنند.

مقدمه: هدف از این مطالعه بررسی فعالیت جسمانی و عوامل تقویت کننده، قادرساز و بازدارنده انجام فعالیت جسمانی در سالمندان بود. مواد و روش کار: این مطالعه به صورت مقطعی در 393 نفر از سالمندان استان مازندران با روش نمونه گیری چند مرحله ای در سال 1396 انجام شد. بدین منظور پرسشنامه های اطلاعات جمعیت شناختی، فعالیت های سالم برای سالمندان (CHAMPS)، عوامل تقویت کننده و قادرساز در انجام فعالیت جسمانی و عوامل بازدارنده انجام فعالیت جسمانی توسط پرسشگران تکمیل شد. جهت تحلیل نتایج از آمار توصیفی و آزمون پارامتری آزمون تی و رگرسیون استفاده شد. یافته ها: در این مطالعه، 393 سالمند با دامنه سنی 94-60 سال شرکت کردند. نتایج نشان داد 96/25 درصد از سالمندان بدون تحرک بوده و 34/86 درصد فعالیت جسمانی با شدت کم، 38/42 درصد با شدت متوسط و 0/76 درصد با شدت زیاد دارند. از عوامل تقویت کننده و قادرساز انجام فعالیت جسمانی سالمندان عبارت بودند از؛ همراه مناسب، احساس آرامش، تشویق دوستان، تشویق خانواده، ملاقات با دوستان، تجویز پزشک و حفظ تناسب اندام. از عوامل بازدارنده انجام فعالیت جسمانی می توان به بیماری و دلائل پزشکی، طولانی بودن مسافت، نبودن مکان ورزشی، ترس از افتادن و صدمه دیدن، اشاره کرد. همچنین نتایج حاصل از رگرسیون حاکی از ارتباط میان فعالیت جسمانی با متغیرهای سن، شرایط زندگی، شغل سالمند مرد، بیماریهای قلبی-عروقی و استئوپروز بود. نتیجه گیری: سطح فعالیت جسمانی در مطالعه حاضر کم بود و اکثر شرکت کنندگان فعالیت جسمانی با شدت کم داشتند. بر اساس یافته ها، شناسایی عوامل تقویت کننده، قادرساز و بازدارنده نقش مهمی برای ترویج فعالیت فیزیکی سالمندان دارد.

هدف تحقیق: بررسی ارتباط بین فعالیت جسمانی با عزت نفس، خود ارجمندی جسمانی و اضطراب اجتماعی - جسمانی در دانش آموزان پسر و دختر متوسطه.روش تحقیق: در این تحقیق تعداد 256 نفر از دانش آموزان پسر و دختر به روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و در معرض آزمون که شامل پرسشنامه های عزت نفس روزنبرگ، مقیاس خود ارزشمندی BAS و پرسشنامه اضطراب اجتماعی-جسمانی بود، قرار داده شدند.روش های آماری: برای تنظیم داده های خام، تعیین شاخص اصلی تمایل مرکزی و پراکندگی و همچنین ترسیم نمودارها از آمار توصیفی و به منظور تجزیه و تحلیل و بررسی روابط میان متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون و از آزمون های t مستقل و تحلیل واریانس یکطرفه ANOVA برای مقایسه میانگین های به دست آمده و تعیین معنی دار بودن یا عدم معنی دار بودن اختلاف میانگین ها استفاده شد.نتایج: نشان داده شد که بین فعالیت جسمانی با عزت نفس، خودارجمندی جسمانی و اضطراب اجتماعی- جسمانی ارتباط معناداری وجود ندارد اما بین عزت نفس با خودارجمندی جسمانی یک رابطه معنادار مثبت و نیز بین عزت نفس و خودارجمندی جسمانی با اضطراب اجتماعی- جسمانی یک رابطه معنادار منفی وجود دارد (0.01>p).بررسی و تحلیل: با توجه به تاثیر نافذ عزت نفس بر روی خلق یا حالات عاطفی افراد باید سعی در افزایش و بهبود آن به هر طریق ممکن شود. همچنین هرچه میزان عزت نفس و خود ارجمندی جسمانی بالاتر باشد میزان اضطراب اجتماعی- جسمانی پایینتر است و بالعکس.